Wszczepienie implantu Premium

Najbardziej fizjologicznym sposobem na odtworzenie brakującego zęba jest wszczepienie implantu zęba. Implant zębowy to sztuczny korze – wszczep wykonany z tytanu, który jest wielkości naturalnego korzenia. To na jego podstawie umieszcza się sztuczny ząb, czyli koronę.

Idealny implant stomatologiczny powinien być wytrzymały, funkcjonalny i nie wyróżniać się swoim kolorem na tle naturalnych zębów.

OPIS ZABIEGU

Zabieg zakładania implantów zębowych składa się z trzech etapów:

  • wszczepienia implantu,
  • wkręcenia śruby gojącej,
  • zamocowaniu sztucznego zęba.

Poprzez okienko w dziąśle implant zębowy umieszczany jest w kości podczas prostego i bezbolesnego zabiegu, w znieczuleniu miejscowym. Zabieg kończy założenie kilku niewielkich szwów, które po 7-10 dniach są usuwane. W okresie od 3 – 6 miesięcy po wszczepieniu implantu zębowego następuje wzrost stabilizacji wtórnej implantu, czyli następuje jego całkowita integracja z kością. Warto zaznaczyć, że nie wiąże się to z jakimikolwiek negatywnymi odczuciami i dyskomfortem dla pacjenta.

Po upływie wymaganego na integrację czasu i ponownym badaniu radiologicznym, przystępuje się do wykonania porcelanowej korony zęba. Cała procedura protetyczna jest również całkowicie bezbolesna i przypomina przygotowanie korony na ząb własny pacjenta, nie wiąże się z kolejnym zabiegiem chirurgicznym.

WSKAZANIA DO ZABIEGU

Wszczepienie implantu dentystycznego możliwe jest niemal u każdego pacjenta. Głównym wymogiem umożliwiającym przeprowadzenie tego zabiegu są zdrowe dziąsła i przyzębie a także wystarczająca ilość kości. U osoby posiadającej zbyt małą ilość kości implant byłby niestabilny. 

PRZECIWWSKAZANIA DO ZABIEGU

Zabieg implantologiczny może nie być wskazany:

  • u osób nadużywających alkoholu – alkohol spowalnia proces gojenia się przyzębia;
  • u nałogowych palaczy – palenie papierosów również hamuje gojenie ran;
  • u osób cierpiących na paradontozę, czyli choroby przyzębia – należy je wyleczyć przed zabiegiem, inaczej efekt będzie krótkotrwały;
  • u osób z osłabioną odpornością (cierpiące na choroby autoimmunologiczne, przyjmujące sterydy lub poddawane radioterapii);
  • u osób cierpiących na bruksizm, czyli patologiczne starcie zębów.